Σε έναν αγώνα όπου άπαντες στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο έδωσαν μεγαλύτερη σημασία στο οδικό ταξίδι της ομάδος για την Αθήνα παρά στο ίδιο το παιχνίδι ο ΑΡΗΣ μας παρουσιάστηκε σαφώς καλύτερος από ότι θα περιμέναμε. Λίγο η έλλειψη κινήτρου από τον Ολυμπιακό, λίγο τα κράξιμο προς τους παίκτες για την τραγωδία της Τετάρτης, λίγο το φιλότιμο που πιθανόν να "έβγαλε" ο Φοιρός στους παίκτες μας και αντί για μια πανωλεθρία όπως πολλοί θα περίμεναν είδαμε έναν ΑΡΗ να στέκεται καλά, να απειλεί με σημαντικές ευκαιρίες, να έχει δοκάρι και να αναγκάζονται οι βοηθοί του Δελφάκη να σταματήσουν 2 φορές τον Μανιά με ανύπαρκτα οφσάιντ λίγο πριν βγει τετ α τετ σε πολύ εύκολες φάσεις.

Τυπική διαδικασία το παιχνίδι με τον ΑΡΗ να παλεύει μέσα στο γήπεδο να περισώσει την αξιοπρέπεια του. Απέναντι σε έναν Ολυμπιακό που ήθελε αλλά δεν μπορούσε ούτε καν να απειλήσει. Το παιχνίδι των αντεπιθέσεων έβγαινε με ευκολία στο πρώτο ημίχρονο και με λίγη τύχη ή προσοχή περισσότερο ο Μανιάς θα μπορούσε να κάνει το 0-1. Έτσι απλά για να πανηγυρίσουμε ένα γκολ μιας και ο Δελφάκης όσο περνούσε η ώρα ανέβαζε στροφές. Τα 2 οφσάιντ του Μανιά σε εύκολες φάσεις, το ανάποδο φάουλ που έδωσε στον Σούνα στην φάση με τον Κάμπελ, τα πολλά αστεία φάουλ υπέρ του Ολυμπιακού στο τελευταίο εικοσάλεπτο του αγώνα και η υπερβολική κόκκινη κάρτα του Ηρακλή είναι ένα δείγμα γραφής του Ελληνικού ποδοσφαίρου. Όταν όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα βαθμολογικά αδιάφορο παιχνίδι ανάμεσα στον πρωταθλητή και στον ουραγό της βαθμολογίας τότε ας μην απορούν οι φίλοι των ερυθρολεύκων γιατί δεν μπόρεσαν να αποκλείσουν ούτε την χειρότερη Μάντσεστερ της τελευταίας 20ετίας. Δεν έχει κανένα νόημα πλέον να συνεχίσουμε να κατακεραυνώνουμε τα "δικά μας παιδιά" για τις εμφανίσεις μέσα στον αγωνιστικό χώρο αλλά ευελπιστώ  τα τελευταία 2 χρόνια να μας γίνουν μάθημα για τη συνέχεια και να παίζουν οι καλύτεροι και οι πιο φορμαρισμένοι. Όχι επειδή ο ένας είναι δηλωμένος Αρειανός, ο άλλος επειδή ο μπαμπάς του έχει καλές σχέσεις με τον τάδε και ο τρίτος γιατί με την Κ20 έβγαζε μάτια... Αξιοκρατία και ίσες ευκαιρίες για όλους. Μπράβο στον Φοιρό που κατάφερε σύμφωνα με αυτά που είδαμε σήμερα να κατεβάσει έναν ΑΡΗ αξιόμαχο και όχι ένα ρεντίκολο σαν και αυτό της Τετάρτης κόντρα στον Εργοτέλη.

Οι αγωνιστικές περνάνε, το πρωτάθλημα τελειώνει και ακόμη φύλλο δεν κουνιέται σχετικά με το αύριο του ΑΡΗ. Μια αστεία δήλωση του Λ.Σκόρδα που την ίδια στιγμή που αδυνατεί να εξασφαλίσει τα αεροπορικά έξοδα για την μεταφορά της ομάδος στην Αθήνα θέλει να διασφαλίσει το μέλλον του ΑΡΗ και ένας Κούγιας που για την ώρα εκτός από ωραία λόγια δεν μας έχει πει τίποτα επί της ουσίας. Οι υβριστές συνεχίζουν να υβρίζουν, οι ανύπαρκτοι συνεχίζουν να είναι ανύπαρκτοι, ο ΑΡΗΣ βυθίζεται και η ζωή συνεχίζεται...